Start van een geweldige reis!

fly

Ik ga eindelijk vliegen, en beginnen aan deze fantastische ervaring!

 

 Gisteren avond heb ik een kebab dineetje en een borrel georganiseerd om te vieren dat ik wegga en om afscheid te nemen van mijn vrienden die ook weggaan. Ik weet niet wanneer ik ze weer zal zien. Ik had me voorgenomen en iedereen verteld dat het om 2300 afgelopen zou zijn, want mijn wekker zou om 4 uur gaan. Nog een rede is dat ik de auto niet had, dus ik moest met de bus naar huis. De laatste bus is om middernacht. De goede bedoelingen werden de grond in geboord door Elio, die me een lift aanbood. RESULTAAT? Ik kwam om 1 uur thuis… zoals altijd… 

 

De reisangst hielp niet bij het slapen, en ik heb constant gedwaald tussen de badkamer en de keuken, in de angst dat ik iets zou vergeten… NIETS! Ik zette voor een laatste keer mijn computer aan om mijn facebook en mails te bekijken en probeerde vervolgens te slapen, maar er gingen duizend gedachten en ideeën door me heen. Om 4 uur riep mijn vader me. Ik deed al strekkend of ik geslapen had en kwam meteen uit bed!

 

Mijn vader’s gezichtsuitdrukking leek op die van “The Mask” wanner deze Cameron Diaz zag. Hij was zo verbaasd dat ik er meteen uit kwam! “Droom ik of ben ik wakker?” Vroeg hij, zichzelf in zijn arm knijpend. Het is wel begrijpelijk. Normaal gesproken moet hij me wel 3 keer roepen. En soms, als dat niet helpt, gaat hij over op extreme maatregelen en word ik gewekt door een glas water in mijn gezicht! Verschrikkelijke wake-up call!  Ik at een groot ontbijt vanwege de Paaszondag: Meloen, Caffelatte (van de machine), yoghurt met müsli en brood met Nutella!  Om mijn schuldgevoel tegen te gaan had ik een aanpassing in mijn dieet gepland. Ik nam grapefruit sap in plaats van sinaasappelsap… Veel minder calorieën!

 

Ik had mijn tas al bijna 10 keer open en dicht gedaan, maar besloot toch twee extra boeken me te nemen: Eentje van mijn vriend Davide, en een andere van mijn guru: Ricky Martin. 

 

Ik stopte de bagage in de auto, zei mijn broertjes die nog sliepen gedag en gaf mijn moeder een dikke knuffel. Die fluisterde dat ze me zou missen. Ik gaf haar een kus en zei dat ik haar ook zou gaan missen. Mijn vader bracht me naar de luchthaven van Ciampino en gebruikte de tijd onderweg om te zeuren over het elektriciteitsverbruik van onze familie. Niet luisterend antwoordde ik instemmend, maar in gedachten vroeg ik me af waarom hij maar 80 reed. De weg was leeg! Sterker nog, als de teller 100 aangaf haalde hij zijn voet van het gas, omdat hij bang was om boetes te krijgen. Hoe geduldig! 

 

We arriveerde om 6 uur en ik had 10 minuten tot de check-in dicht ging. Ik gaf mijn vader een knuffel. Een politieman kwam ons vertellen dat we in de bocht stonden geparkeerd. Terwijl mijn vader de situatie probeerde uit te leggen, ben ik zonder het gesprek af te wachten met mijn koffers er met een Bridget Jones loopje vandoor gegaan richting de check-in. Zoals gewoonlijk stond er een lange rij Bij Ryanair, met maar 1 medewerkster van de maatschappij. Ik hoopte maar dat het een beetje vlot ging, want mijn vlucht was al snel. Terwijl ik mijn bagage op de koffer op de band zette en de hostess mijn ID gaf keek ik naar de tijd. 0609! Een minuut later en ik had mijn vlucht gemist!

 

De hostess vertelde dat mijn bagage 2 kilo over de limit was. Dus ik haalde al mijn boeken eruit. 1 Kilo minder. Het is goed!

 

Ik ging samen met de Paris Beauvais passagiers naar binnen, die hun vlucht 10 minuten eerder hadden. Mijn naam werd al omgeroepen! Wanneer ik bij het vliegtuig aankwam gedroeg ik me als een heer. Ik liet iedereen, ook de mannen, voorgaan. Op deze manier had ik wat extra tijd om een laatste “tot ziens” text weg te sturen naar mijn vrienden. Ik had voorgesteld om contact te houden via de mail en skype. (Om eerlijk te zijn had ik problemen met skype, maar dat zou ik opnieuw installeren in Stockholm)

 

Als een voorbeeldig passagier zette ik mijn mobieltje uit toen de hostess mijn ticket controleerde. Ik had me voorgenomen 3 uur te slapen. Maar reizende met Ryanair wist ik dat dat een uitdaging zou worden: Eerst word er een een warme hap geserveerd, dan een drankje, dan weer de belastingvrije artikelen, dan een loterij, en vervolgens weer een drankje, en dan nòg een drankjes. Probeer zo maar eens te slapen!

 

 Nou ja, ondanks deze irritaties schrijf ik de laatste woorden tot ik voet op het vaste land van Noorwegen zet. We gaan landen!