Een verwachte schreeuw

 

Munch's 'The Scream' painting in National Gallery.Na het schrijven besloot ik deze morgen een museum te gaan bezoeken. Hoewel het slechts 5°C is, ga ik naar buiten met enkel een T-shirt en een lichte cardigan. De autochtonen dragen natuurlijk een jas!

 

Het Gallerietmuseet is het meest nabije en ook het interessantste. Ik hoop dat dat ik er evenveel geluk zal hebben als in het Nordiska museum in Stockholm. Toen ik aan de dame aan de receptie zei dat ik journalist was, hoefde ik immers geen toegang te betalen. Ze gaf me zelfs nog een informatiebrochure in het Engels! Trouwens deze informatiebrochure kost normaal 250 Zweedse kronen, zowat €25. Vandaag zou een gratis ticket al volstaan, mijn bagage is intussen al zwaar genoeg. Aan de ingang vraag ik de bediende of journalisten gratis toegang krijgen. Ik wordt vriendelijk verzocht om mijn perskaart te laten zien. Ik geef hem mijn business-card die hij aandachtig bestudeert om mij ten slotte een blauwe sticker te geven: IK WAS BINNEN.

 

Ik besluit om mijn bagage op te bergen in een van de vele lockers in de vestiaire. Het duurde meer dan een half uur –IDIOOT- voor ik door had dat de lockers met euro’s werkten en niet met Noorse kronen. Mijn hersenen registreerden het eurosymbool gewoon niet. Ik bleef maar proberen om er een kroon in te werpen, ik werd er zelfs boos nop, en klaagde dat het niet werkte. Uiteindelijk stak ik er een euro in, draaide de sleutel om, en het sloot.

 

Ter mijner verdediging wil ik wel opmerken dat ik niet de enige was die problemen heeft met de locker. Twee Italiaanse meisjes hebben hetzelfde probleem. Als ik hen, in het Italiaans,  het geheim onthul, kijken ze mij aan alsof ik de huilende madonna zelf ben.

 

Bij het binnengaan van de expositieruimte toon ik de blauwe sticker aan de bewaker bij de deur. Hij neemt hem uit mijn hand en plakt hem op mijn cardigan, erop lettend dat hij goed stevig zit door er goed op te wrijven, zoals een moeder die de mond van haar kind afveegt na het eten van chocolade. Ik voelde me dubbel idioot.golden age

 

Het museum is niet zo groot, het beslaat slechts een verdieping. Maar toch, een vlugge lezing van de introductiebrochure maakt gewag van enkele boeiende schilderijen. Ik bestudeer het plan om mijn bezoek uit te stippelen.

 

De werken in het museum verrassen mij. De eerste zalen tonen werken van Scandinavische kunstenaars, zoals de romantische schilder, Christian Dahl, die vooral Noorse berglandschappen schildert. In de zaal van Lucas Cranach hangen enkel religieuze werken. Het laatste werk, aan de uitgang van de zaal is “de gouden leeftijd”. Het toont een koppel dat seks heeft in een hypothetische tuin van Eden. Hetgeen me vooral verbaast, is de avantgardistische orgie in een zaal met uitsluitend conservatieve en religieuze kunst. Bij de Italiaanse meesters, word ik getroffen door de werken van Orazio Odaleschi en zijn DOCHTER Artemesia! De schilderijen zijn uit de neoklassieke periode en het feit dat een vrouw in de periode mocht schilderen treft me. Eerlijk gezegd, in de vele musea die ik al bezocht, heb ik nog nooit werken gezien van vrouwelijke meesters, of toch niet van voor de twintigste eeuw. En dat ze een Italiaanse is , boeit me wel.

 

munchTitiaans ‘Danae’ is beslist het werk dat het meeste mijn aandacht trekt De la Croix daarentegen ontgoocheld mij. Zijn vier microscopische portretten van 10 op 15 lijken eerder onbetekenend; zeker als men die vergelijkt met de grootte van zijn werk ‘Frankrijk leidt de mensen’ in het Louvre

 

Bij de lokale artiesten ben ik gefascineerd door schilders als Balke  en Thomas Fearnley die de artistieke beweging van Dahl volgen. Maar de ontdekking dat het museum de befaamde ‘SKRIK’, ‘de schreeuw’ van Edvard Munch in bezit heeft, doet mij naar adem happen. Ik was er immers van overtuigd dat de schilder een Nederlander was en geen Noor en dus dacht ik dat schilderij in Amsterdam te vinden was. Dat het schilderij zou gestolen zijn is ondenkbaar! Enkele jaren geleden was er een groot schandaal toen ‘de schreeuw’ effectief was gestolen, en nu sta ik er gewoon voor! Ik vraag aan de bewaker of dit het originele schilderij is en naar de diefstal. Hij vertelt me dat het inderdaad gestolen is geweest maar dat gelukkig werd teruggevonden. Maar hoe dan ook er zijn vier exemplaren van het schilderij, een hangt er voor mij, een ander werd verkocht aan een onbekende miljardair en de andere twee zijn altijd in het Munch museum in Oslo.Edvard_Munch_-_Madonna_(1894-1895)

 

Ik vraag me verwonderd af waarom er dan al die heisa was rond de diefstal, als er dan toch vier kopieën zijn. uiteindelijk, als er een kopie gestolen was, dan waren er toch nog altijd drie andere, toch? Het Munch museum kon het extra-exemplaar toch geven aan de National Gallery…! Sprakeloos!

 

Naast ‘de schreeuw’ ben ik onder de indruk van de sensualiteit van het schilderij van de Madonna, ze lijkt meer op de zangeres Madonna dan op de maagd. Ook het schilderij van Dagen Dupa treft me. Het stelt een vrouw in coma voor, waarschijnlijk na een kater, is mijn niet geschoolde uitleg. Ik wil ook ‘dood van een maagd’ van Caravaggio zien, mijn favoriete schilderij.

 

Andere Franse werken zoals de beelden van dansers van Degas, ‘de denker’ van Rodin en enkele werken van Cezanne, Monet en Manet maken indruk op me. Wanneer ik vervolgens voor het zelfportret van Van Gogh sta, herken ik onmiskenbaar de trekken van Modigliani. Er zijn ook twee werken van Picasso.

 

the-day-after-1895De laatste zaal bevat werken van Scandinavische kunstenaars zoals de Deense Thorvaldsen –dat herinnert er mij aan dat ik Kopenhagen ook nog wil bezoeken. Van Telemarkt vinden we een werk dat twee boeren voorstelt die een omheining aan het plaatsen zijn terwijl ze aan het roddelen zijn en de horizon afturen. Tenslotte sta ik voor Andersens ‘junimaand’, een meisje bewondert een soffionepaardenbloem die ze in haar hand houdt. Ik hou van de onbezorgdheid en de beschouwende vrijheid die de bloem lijkt uit te stralen. Het lijkt alsof ze klaar is om weggeblazen te worden en haar zaden te verspreiden. Ik hou van de gedachte dat ik een van die zaden ben, vrij vliegend gedragen door de wind.

Translated by Dries Lecluyse

 

Lascia un commento

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...